Voor mijn dochter

Ik heb me aan de laatste uitzending van DWDD geërgerd. Het ging over #timesarechangin #metoo #shedecides #timesup #emancipatie. Waarom had ik hier last van?

Bij mij duurt dit even en midden in de nacht (dus nu) ben ik er uit. De mannen aan tafel waren niet of nauwelijks geïnformeerd (lees voorbereid). Ze hebben een leuke kop, zijn uitgesproken en vinden dat ze hier iets over mogen zeggen. En daar knelt het nu juist. Ik vind eigenlijk niet dat ‘deze mannen’ aan tafel mogen zitten. Ze zijn niet geïnformeerd en ze hebben hun huiswerk niet gedaan. Dus Sander wat deed je daar? De ‘vrouwen’ die dat wel waren -en aan tafel zaten-, lieten zich heel makkelijk -op een paar incidenten na- onder de tafel kletsen (En dit waren niet de minste). God, wat wilde ik graag dat ze zeiden: ‘kun je die stelling onderbouwen?’.

Aan de andere kant. Waarom zouden ze ook? Het ging alle kanten op. Van ‘de zwarte pieten discussie’, tot ‘bullet train’, naar ‘mannen in de kroeg die niet kunnen versieren’ en uiteindelijk ‘art. 23 GW’. Volgens mij ging het ergens anders over.

Ik zie mezelf als een wel geïnformeerde burger als het gaat om vrouwenrechten. Ik heb mijn scriptie erover geschreven. Ik lees boeken. Ik lees veel boeken. Waar ik me het meest druk om maak is de diversiteit op de werkvloer. Vooral het feit dat weinig vrouwen in ‘leidinggevende’ posities zitten.  En ik weet waar de oorzaak KAN liggen, maar weet ook dat er nog geen oplossing is. Dat elk geval verschillend is en dat er veel factoren een invloed kunnen hebben op het al dan niet actief deelnemen op de werkvloer (proefondervindelijk ervaren).

Welke boeken heb ik dan gelezen?:

  1. Sheryl Sandberg: Lean in en optie B. Ik lees graag in het Engels omdat tijdens de vertaling bepaalde zinsconstructies en bedoelingen verloren gaan. Optie B is zeker een must read, omdat het haar eerste boek nuanceert Hier de links naar haar TED Talks:  https://www.ted.com/speakers/sheryl_sandberg
  2. Brigid Schulte: Overwhelmed. How to Work, Love, and play when no one has the time.
  3. Tara Mohr: Playing BIG. Link naar website: https://www.taramohr.com/
  4. Anne Marie Slaughter: Unfinshed Busines en ‘Why Women Still Can’t Have It All’. Hier de link naar haar TED Talk:
    https://www.ted.com/talks/anne_marie_slaughter_can_we_all_have_it_all
  5. Shonda Rhimes: Year of Yes. Link naar TED Talk:
    https://www.ted.com/talks/shonda_rhimes_my_year_of_saying_yes_to_everything?language=nl
  6. Ariana Huffington: Thrive. Link naar TED Talk
    https://www.ted.com/speakers/arianna_huffington
  7. En ik heb tijdens mijn studententijd de bibliotheek van het Clara-Wichmann instituut geplunderd. Je weet wel, zij zijn degene die ervoor hebben gezorgd dat de SGP vrouwen moesten toelaten (actief lidmaatschap)
    http://www.clara-wichmann.nl/wat-wij-doen-en-voor-wie
  8. Dure vrouwen, dwarse staten: een institutioneel-realistische visie op de totstandkoming en implementatie van Europees beleid.
  9. Oh.. En Liza Marklund. Lees alles van haar. Ook haar detectives.
    https://www.bol.com/nl/f/er-is-speciale-plek-in-hel-voor-vrouwen-die-elkaar-niet-helpen/36461611/
  10. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Laat ik het zo zeggen: ik er genoeg over heb gelezen. Heb ik een kant-en-klare oplossing? Nee. Ik weet wel wat mogelijkerwijs invloed kan hebben. Anne Marie Slaughter is degene die nog het meest concreet -hoewel wel heel Amerikaans maar wel wetenschappelijk onderbouwd- het volgende adviseert:

‘Slaughter urges a focus on the value of work being done, not on the traditional gender roles. She states that western notions of masculinity should be challenged before women imprison men to the crippling gender roles women have been fighting to escape from.

Slaughter believes that men and women **must acknowledge** the damaging social system in place hindering their ability to make money while simultaneously caring for their families. When this system is realized they must work together to push the boundaries of traditional gender roles and create an impactful, positive change.

Ultimately, Slaughter calls for a change in the workplace policies which affect both men and women. She argues that that embracing a parental role, instead of a gendered one is crucial for the success of future families. One step toward gender equity that it advocates is empowering men to re-envision their lives and embrace the roles of engaged fathers, sons and caregivers.’

En de conclusie Tara Mohr mag er ook zijn:

‘The conversation about workplace inequality is typically about external barriers to women. This includes legislation, formal policies, pay disparities, lack of legal protections, and the denial of women’s basic rights. But what Mohr is suggesting is that even though the playing field is not completely even, women can advance more by focusing on the internal barriers. The internalized oppression that women experience is a result of years of external oppression. Mohr suggests that it has also shaped how we think of ourselves and what we see as possible for our lives and work. The core practices and ideas in Playing Big all come from this basic idea.’

En het is de ‘Inner Critic’ (in het Nederlands vertaald als Innerlijke rechter, maar ik vind dit niet ok), die bij veel vrouwen het meest ‘Evil’ zijn. Deze ‘Inner Critic’ wordt gevoed door onze omgeving.

Ik zie het al bij mijn dochter. Zij kan briljant goed tekenen, maar zal dit niet snel van haarzelf zeggen. Mijn zoon vindt zichzelf bijna altijd geweldig, maakt niet uit wat hij doet. En daar ligt de crux. Mijn opdracht is om -zoals Trevor Noah in zijn laatste boek  de ‘Black Tax’ omschrijft- mijn dochter de ‘Inner Critic Tax’ niet mee te geven. Dat is mijn doel, mijn missie.

Zomertijd

6:55: ik word wakker.

7:04: iedereen slaapt, ik maak koffie. Ben er bijna.

7:16: de rest slaapt nog steeds.

7.31: ik heb alle tassen ingepakt en staan bij de deur.

7:36: nog steeds alles in coma.

7:41: maakt de Husband wakker.

7:43: probeert de oudste subtiel te wijzen op het feit dat hij naar school moet.

7:46: de dochter zit aan tafel. Met dezelfde kleren als gisteren. Voor haar is dat wel een dingetje.

8:17: alles gevoerd, tandengepoetst, haren gedaan.

8.31: school.

ZOMERTIJD IS STOM

‘Ik ga ophangen! Doei!’

De jongste telg weet dus hoe de telefoon werkt. Het ‘alleen’ thuis blijven met zijn broer en zus gaat steeds beter.  Echter, maar, dus. Hij belt ook als de husband gewoon thuis is. Meestal voor een second opinion.

Het valt nu mee, maar de eerste keer dat ‘Thuis’ verscheen op mijn mobiel, schrok ik. De man is thuis. ‘Oh god, er is iets errugs gebeurd’, zei ik tegen een vriendin. Het viel mee. Spruit 3 vraagt of hij een ijsje mag. ‘En mam, ben je zo thuis?’

‘Nog een uurtje lieverd’,

Of wat langer, want ik was in Amsterdam, maar hij heeft gelukkig nog geen tijdsbesef. Gisteren was de man thuis en kreeg ik dus weer een telefoontje. ‘Oh, zei ik, dat is de kleine man’. ‘Hij wil vast iets wat niet van de husband mag’.

‘Mam…’

‘Ja..”

‘Eeeuuhh….’

‘Wat is er lieverd?’

‘Kun jij ijsjes kopen?’

‘Nee lieverd’

‘Ik ga zo ophangen?’

‘Huh?

‘Ik ga ophangen!’

‘Wat zeg je?’

Ophangen…. Ik was vergeten. Dat het voor deze generatie een raar woord is. De telefoon ophangen. We kwamen niet meer bij. Waarom zou je de telefoon ophangen? Ik ben bang, dat de uitdrukking over de jaren heen in vergetelheid geraakt. Ik ga dat dan wel missen. De telefoon ophangen. Fysiek op zijn plek terug leggen. Op 1 plek. 1 plek in huis, waar de telefoon staat. Waar je naartoe moest gaan om te bellen. Misschien dat er boven nog een telefoon stond. Of dat je naar boven belt om te zeggen dat het eten klaar staat. Ik word oud. Heel oud. Maar ga ik het toch missen.

Griep

Soms denk ik. Een week lang niks doen. Heerlijk lijkt me dat. Afgelopen vrijdag voelde ik het al aankomen. Die prikkende ogen.

Zaterdag ging nog goed. Op avontuur met vijf kids (niet allemaal van mij;). De eerste 10 minuten werd natuurlijk geklaagd over ‘waarom ze naar buiten moeten’ en ‘de voeten van de jongste telg waren weer een stuk’. Maar na 20 min later waren ze los. Er werd zelfs rummikub gespeeld. Fysiek zonder scherm. Gewoon een bordspel. We keken ’s avonds de Voicekids en werd het zwembad voor de tweede keer die dag bezocht. Het leven was goed.

Zondag was ik nog in de ontkenningsfase. Totdat de man thuis kwam. Ik stortte in. ’s Nachts was hels en de maandag was de wereld stom. Het is nu dinsdag. Het gaat iets beter, maar ik hoor van iedereen dat het lang duurt. Ik vind van niet.

Als de man van huis is..

De husband had een weekend gepland met vrienden. Ik kon thuis blijven met de kids. Wachten.  Gewoon zoals altijd. Naar de bakker, boodschappen doen, eten koken en misschien nog een keer ergens naartoe. Vorige week dacht ik: ‘Nee, dat ga ik niet doen.’ Pakte mijn laptop  en keek of er nog een appartementje vrij was op Schier. Mijn lievelings. En dat was het geval, met kortings.

Dus daar gingen we. Koffers gepakt. Maximaal twee (dat is praktisch). Genoeg schermpjes, oplaadspul voor drie jaar en zwemspullen. Ik ben niet van het zwembad. Dat is de afdeling van de husband, maar die is er niet. Dus heb ik het grut beloofd dat ik ten alle tijden beschikbaar ben om naar het zwembad te gaan. Nog even een laatste tripje naar wijsneus. Voor de laatste dingetjes.  Alles onder controle.

De jongste telg had een verjaardagsfeestje en die werd keurig op tijd om 16.30 gedropt. Zodat we op tijd in de auto kropen. Zoals een echte Hullegie betaamt, was ik veels te vroeg bij de boot. De oudste telg wilde gelijk op de boot en moest wachten. Dat was niet de bedoeling. ‘Met papa kunnen we altijd gelijk op de boot’. ‘Ja dacht ik, dat klopt, die vertrekt een half uur later naar de boot.’

Tien minuten later kunnen we naar de boot. De jongste telg is zo blij. Hij rent door de poortjes en komt heel hard op zijn knieën  terecht. ‘Bloed! mama Bloed’. Het valt reuze mee, maar zijn wereld vergaat. De rest van de wereld kijkt naar mij. Dan mis je de husband even.  Dan op de boot. Het is relatief rustig. Dat vind ik zo fijn aan het laagseizoen. Weinig mensen op het eiland.

Dan de bus. De oudste twee willen staan. Net iets verder de bus in. Ik vind het goed. Totdat er mensen een bushalte eerder uitstappen en de oudste het een grappig idee vindt om er ook uit te gaan. ‘Neeeee!’ Roep ik! Naar binnen!’ De rest van de bus lacht. Een man zegt vriendelijk’ ogen in je achterhoofd’.  ‘Jup, spidey sense’ antwoord ik. De buschauffeur zegt: ‘Everyone on board?’ en ik glimlach. We stappen uit.  Dan naar het appartement. ‘Jeej, gered’ denk ik. Kindjes naar bed. Merk alleen dat ze de handdoeken en theedoeken vergeten zijn. ‘Dat komt morgenochtend wel’, denk ik.

Dan prikt het achter mijn ogen. Kakkend denk ik, ik word verkouden. Alleen verkouden vind ik. Welterusten.

Mooierd

Zo’n dinsdagochtend, waarbij bijna alles lukt. We allemaal op tijd zitten, maar wonder boven wonder alles loopt en gezellig is. Iedereen is gevoerd, schoon en gewassen, tassen klaar en in de kleren.

Ik kom naar beneden en zie de dochter. Ze is briljant. Alleen heeft ze zelf haar haar gedaan. Twee knipjes en een staartje. Dan zou je denken: ‘Wat is daar mis mee?’ Niks. Alleen de uitvoering kon beter vond ik.

Ik probeerde het eerst subtiel. ‘Zal ik nog even snel je haar doen?’

Antwoord:’Nee’

‘Wil je echt niet dat ik alleen even snel een borstel door je haar haal?’

Antwoord:”Nee’

‘Heel snel?

‘Neeeeeeeeee…..’

De husband bemoeit zich ermee. ‘laat haar en ze is prachtig’. ‘Jullie vrouwen zijn ook errug’.  We stonden immers al buiten en de dochter zat al half in de auto.

Mijn laatste strohalm: ‘Wil je een borstel mee naar school’??’ Geen reactie.

De auto is al weg. De man heeft gelijk, maar ik kon het niet laten.

Bellen met.. Bellen met..

Nee niet met Paul de Leeuw (en voor degene die niet weten waar ik naar verwijs, schaam je diep! :).

Mijn grut wordt groot. En ik word oud. Zo kan ik af en toe alleen boodschappen halen (die keer dat ik vergeten ben om bij Albert te bestellen). Wat op zich geen straf is. Want met ze is meer een marathonsessie, dan een lekker ontspannen uitje.

Maar, alleen boodschappen doen dus. Heerlijk. De oudste twee wisten al een tijdje hoe de telefoon (vast) werkt en hoe ze me moesten bereiken. Heel af en toe werd ik gebeld. Vorige week nog. J. belt:’Mam waar liggen mijn schaatsen?’. Hele praktische vragen.

De jongste telg weet nu ook hoe dat ding werkt en is daar super trots op. Hij was alleen met de oudste. Ik zat nog geen twee minuten in de auto.

E: ‘Mam.. Alles gaat goed hoor! Ik weet nog steeds hoe de telefoon werkt!

‘Goed lieverd, is er verder nog iets?’ vraag ik nog.

E: ‘Neee.. dooooeeei!

Ik sta net in de winkel (deze is op vijf minuten afstand, dus reken maar uit)

E: ‘Mam? Ben je er nog?

Ja schat. Ik ben nu in de winkel. Ik ben zo weer terug. ”

Drie minuten later

E: ‘Wil je J. nog even spreken?

‘Ik ben bijna bij de kassa en dan kom ik naar huis’

Op de terugweg:

E: ‘Ben je er al? Het gaat verder goed hier hoooor!

‘Dag Lieverd, ik ben er bijna en ik ben super trots op je.

20 minuten alleen met zijn broer of zus. Hij was super trots en ik ook. De volgende keer gaat hij alleen weer mee. Een kleine marathon is niet zo erg.