Sticky Floors..

‘Good Moms, Have Sticky Floors, Messy Kitchens, Laundry Piles and Happy Kids’.

En nog zes van zulke quotes.

Alleen, ik ben zelf niet zo gelukkig als het niet opgeruimd is. Ik sta echt niet de hele dag te boenen. Maar ik word heel gelukkig van een stofgezuigd huis. Het brengt rust in mijn hoofd en daardoor ben ik een leukere moeder. Denk ik. Iets met een kip en een ei.

Ik zou super graag de boel de boel laten. Maar de kids weten dat ik eerst bijvoorbeeld de keuken of boodschappen etc wil opruimen, voordat ik weer gezellig ben. Klinkt erg, niet?

Ik maak het nog een beetje erger. We hebben een bejaarde kat. Deze haart. veel. erg.  En we hebben een deurmat. Die deurmat zit onder haar haren. Tot grote frustratie van moi. Dus mijn therapeutische sessie bestaat uit elke dag die mat stofzuigen.

De vraag is meer of ik er last van heb, dat ik de boel de boel niet kan laten. En het antwoord daar op is: ‘nee’. Ik heb er geen last van. Ik kan het, de rest van de dag, echt wel  laten gaan. Volgens mij is dat wel ok. We hebben de rest van de taken redelijk goed verdeeld. Ook de kids participeren (niet zoveel als we zouden willen, maar ok :).

En ja, de husband neemt  50% van de de huishoudelijk taken op zich. Ik ben meer opgeruimd, hij heeft het graag schoon. Waar ik het graag uit het zicht heb, wil hij het ‘definitief’ opgeruimd hebben. Dat kost alleen zeeën van tijd. Waardoor het eerst een nog grotere teringboel wordt, waarna het beter wordt. Ik kan dat, denk ik dan.

Dus bij ons geen ‘Sticky floors’, maar wel een pretty happy mom.

10 dingen voor papa en mama

Maandag 10 september. De tweede week. Het leek allemaal soepel te verlopen. De eerste week eindigde dan wel met een kind met 39 graden koorts, maar dat ging ook weer over. Het was goed fietsweer, dus daar gingen we met zijn allen. Zowaar alles op tijd klaar om weg te gaan. Kon niet beter zou je denken. We hadden bovendien -wonder boven wonder- allebei de tijd om ze op te halen van school. We keken elkaar aan. We hadden het goed. We gingen wat leuks doen met de kids, iets actiefs. De husband haalde de oudste twee, ik de jongste telg.

Jongste telg  ziet mij en  -alsof hij de hele dag zich goed heeft gehouden- begint te huilen. Hij wil met een vriendje spelen. Maar volgens mij gaat dat vriendje naar de BSO. Ik stel een alternatief plan voor, maar dat mocht niet baten. Hij is moe en niet te genieten. Fietsen zit er ook niet in. Ik wacht op de andere drie. Fiets van mijn aapje in de bakfiets en hij achterop. Hij valt net nog niet in slaap.

Vervolgens leuke dingen bedenken voor die paar uurtjes thuis samen. Het gaat niet soepel. Ik hoor alleen maar:’mama, mama, mama, mama, mama, papa, mama’.  Er zit tevens een verzoek bij. Meestal iets eetbaars.

‘Dit gaat niet goed,’ denk ik. We moeten wat eten. De husband ziet het ook en we hebben nog leftovers van de dag ervoor. Hup de oven in. De dochter eet, de oudste niet en mijn aapje kruipt in me en eet een kruimel.

Dan zou je denken dat het beter wordt, maar helaas. Luisteren is een groot probleem. Na een uur ben ik -en ook de husband- er klaar mee.

Ik zeg:’ Jullie gaan 10 dingen op papier zetten die jullie voor papa en mama gaan doen!’ Mopper, mopper. mopper, mopper.

Uiteindelijk gaan ze aan de slag. Er ontstaat vervolgens discussie over hoeveel elke telg moet verzinnen. Ze hebben er negen. Ze zijn er bijna. Ik ben redelijk trots. Het varieert van: ‘Ik ga gewoon praten’ (jongste telg heeft de neiging om een zeurstem te gebruiken),  ‘ik ga helpen met de was’ en ‘goed luisteren’.

Ik zeg: ‘Ik type het over en dan print ik het uit en hang ik het op de koelkast!’ (Briljant niet?)

Reactie kids -in koor-: ‘Maar dit is alleen voor vandaag, niet voor morgen!’

Mijn broek valt bijna af van verbazing. ‘Euh, nee’. ‘Dit is voor altijd’. De oudste telg: ‘maar ik wil niet elke dag afwassen!’

Ik lees de lijst door. En ik zie drie betraande gezichtjes.  Ik streep er 4 weg. Nog zes dingen blijven over. Dat is de lijst. Onze huisregels. Op hoop van zege.

School – Vakantie

Zes weken vakantie. Iedereen met (kleine) kids, weet dat het een opgave is.  Ze waren soms om achter het behang te plakken. En toch. Ik had er gisteren moeite mee om ze weer naar school te zien gaan. De navelstreng moest weer even doorgeknipt worden.

De eerste weken waren meer dan ok. Vakantie in Noorwegen. Super tof. Een paar dagen hier en een paar dagen daar. De dochter was op een gegeven moment klaar met ‘het gereis’. En zette haar hakken in het zand. ‘Ik blijf hier’, was de mededeling. We zaten in Eidfjord. Echt heel mooi. Check google. Maar het weer werd heel snel minder. Regen en veel regen. ‘Dan blijf ik in de tent zitten’, zei ze. ‘Ik vind de camping leuk, er zijn leuke winkeltjes en het is hier mooi. Ik wil niet weg’.  Ik was opperhoofd: ‘gaat het ook regenen en waar gaan we nu naar toe’, maar ook ik was hier niet ongevoelig voor. Maar het ging echt hard en lang regenen en het werd koud. We zaten in twee tentjes, had ik dat al verteld? Ik word dan niet de gezelligste moeder van de wereld. De dochter gaf niet op. Gelukkig had ik een troef. De -werelds meest outdoor- oom, besloot ook om naar het zuiden van Noorwegen af te zakken. Daar was het 25 graden. Ze gaf toe.

Nog een paar dagen in Kristiansand. Dat was tof. En toen begon het ook daar te regenen. Na een dag te zijn verbleven in Aquarama -waar alleen maar mooie mensen naartoe mogen en je grof geld kwijt bent voor de entree, maar je wel kan surfen (indoor)- pakken we de boot naar Denemarken.

En dan thuis. Nog drie weken thuis.

Ook fijn. Maar je vervalt algauw weer in de oude patronen. Op vakantie gingen we elke dag wat doen. De bergen in, zwemmen, iets.

Ik vraag aan de zoon: ‘Ik vond het eigenlijk wel leuk om samen iets te doen’. De zoon: ‘Ik ook. Ik wil wel met jou naar Londen’.

Ik dacht eigenlijk meer gewoon met zijn allen iets doen en dan -liever niet naar het zwembad- gewoon iets doen. Maar de zoon heeft het helemaal bedacht.

Dus ik antwoord: ‘dan gaan we dat gauw doen’.

‘Ik hoef niet altijd perfect te zijn’

Jo! Was ik weer. Na een tijdje afwezig te zijn, voel ik weer zin om te schrijven. Laten we kort zijn. De afgelopen maanden waren bijzonder verdrietig. In mijn hoofd weinig ruimte om te schrijven. De dagen vlogen voorbij.

Tot vandaag.

Mijn dochter. Ik heb een bijzondere dochter. Dat zegt natuurlijk iedereen, maar bij mij is het waar. Sinds ze klein is heeft ze een mening over wat ze aandoet, wanneer ze het aandoet en of het seizoensproof is. Vooral dat laatste heeft nogal wat strijd opgeleverd (mijn buuf is getuige). We hebben in de afgelopen maanden gelukkig een modus gevonden waarin dat redelijk soepel loopt. Ik vertel de avond ervoor -of voordat ze gaat uitzoeken-  wat voor weer het wordt. Dat zijn voor haar dan de parameters waarin ze haar zoektocht begint. Jawel zoektocht. Want het kan rustig 20 minuten duren. Waar eerst de kasten niet meer in orderlijke staat bevond, is zelfs dat aan de beterende hand. Dus all goes well, zou je zeggen.

Ja, dus, nee.

Want het haar. Ze wil haar haar zelf doen. En daar vind ik dan weer wat van. Een discussie barst los. Totdat ze zegt:’ik hoef er niet altijd perfect uit te zien!’.

En ik was stil. Ze had mega gelijk. Dus ik stopte.

Na drie dagen had ze een coupe gezien bij een vriendinnetje. Die had dat weer op Youtube gezien. Daar had ze mijn hulp bij nodig. Ik kon helpen. Geen strijd. Gewoon fijn.

Beste dochter ever. punt.

Koningsdag

Ik was in de veronderstelling dat dit jaar -net zoals alle andere jaren- bij ons in de buurt een vrijmarkt zou zijn. De zoon was wel bereid om tegen goed geld een gedeelte van zijn speelgoed te verkopen. De dochter vond het wel een mooie gelegenheid om haar skilss als verkoper in de praktijk te brengen. Dus nadat de kamers waren geplunderd en de buit gesorteerd op prijs, stuurde ik een appje naar de buuf.

vrijmarkt.jpeg

In de categorie: Waar ben ik aan begonnen? En wil je nog boeken?  Stuurde ze heel subtiel: Weet je zeker dat het dit jaar is (ivm bezoek van het echtpaar). De uitkomst  was dit.

Schermafbeelding 2018-04-28 om 08.40.58

Laat ik zo zeggen. Ik heb de buuf aan het lachen gekregen.

Waar de zoon gelijk zei: ‘Ik verkoop het wel op het internet’. Was de dochter eigenwijs. Dus de husband (pfieuw) moest met haar mee. Ze wilde ook nog interviews houden. Voor het jeugdjournaal. Dus hop hop.

Het resultaat is dit. Trots op mijn meisje!

All’s Well That Ends Well

-The End-

Voor mijn dochter

Ik heb me aan de laatste uitzending van DWDD geërgerd. Het ging over #timesarechangin #metoo #shedecides #timesup #emancipatie. Waarom had ik hier last van?

Bij mij duurt dit even en midden in de nacht (dus nu) ben ik er uit. De mannen aan tafel waren niet of nauwelijks geïnformeerd (lees voorbereid). Ze hebben een leuke kop, zijn uitgesproken en vinden dat ze hier iets over mogen zeggen. En daar knelt het nu juist. Ik vind eigenlijk niet dat ‘deze mannen’ aan tafel mogen zitten. Ze zijn niet geïnformeerd en ze hebben hun huiswerk niet gedaan. Dus Sander wat deed je daar? De ‘vrouwen’ die dat wel waren -en aan tafel zaten-, lieten zich heel makkelijk -op een paar incidenten na- onder de tafel kletsen (En dit waren niet de minste). God, wat wilde ik graag dat ze zeiden: ‘kun je die stelling onderbouwen?’.

Aan de andere kant. Waarom zouden ze ook? Het ging alle kanten op. Van ‘de zwarte pieten discussie’, tot ‘bullet train’, naar ‘mannen in de kroeg die niet kunnen versieren’ en uiteindelijk ‘art. 23 GW’. Volgens mij ging het ergens anders over.

Ik zie mezelf als een wel geïnformeerde burger als het gaat om vrouwenrechten. Ik heb mijn scriptie erover geschreven. Ik lees boeken. Ik lees veel boeken. Waar ik me het meest druk om maak is de diversiteit op de werkvloer. Vooral het feit dat weinig vrouwen in ‘leidinggevende’ posities zitten.  En ik weet waar de oorzaak KAN liggen, maar weet ook dat er nog geen oplossing is. Dat elk geval verschillend is en dat er veel factoren een invloed kunnen hebben op het al dan niet actief deelnemen op de werkvloer (proefondervindelijk ervaren).

Welke boeken heb ik dan gelezen?:

  1. Sheryl Sandberg: Lean in en optie B. Ik lees graag in het Engels omdat tijdens de vertaling bepaalde zinsconstructies en bedoelingen verloren gaan. Optie B is zeker een must read, omdat het haar eerste boek nuanceert Hier de links naar haar TED Talks:  https://www.ted.com/speakers/sheryl_sandberg
  2. Brigid Schulte: Overwhelmed. How to Work, Love, and play when no one has the time.
  3. Tara Mohr: Playing BIG. Link naar website: https://www.taramohr.com/
  4. Anne Marie Slaughter: Unfinshed Busines en ‘Why Women Still Can’t Have It All’. Hier de link naar haar TED Talk:
    https://www.ted.com/talks/anne_marie_slaughter_can_we_all_have_it_all
  5. Shonda Rhimes: Year of Yes. Link naar TED Talk:
    https://www.ted.com/talks/shonda_rhimes_my_year_of_saying_yes_to_everything?language=nl
  6. Ariana Huffington: Thrive. Link naar TED Talk
    https://www.ted.com/speakers/arianna_huffington
  7. En ik heb tijdens mijn studententijd de bibliotheek van het Clara-Wichmann instituut geplunderd. Je weet wel, zij zijn degene die ervoor hebben gezorgd dat de SGP vrouwen moesten toelaten (actief lidmaatschap)
    http://www.clara-wichmann.nl/wat-wij-doen-en-voor-wie
  8. Dure vrouwen, dwarse staten: een institutioneel-realistische visie op de totstandkoming en implementatie van Europees beleid.
  9. Oh.. En Liza Marklund. Lees alles van haar. Ook haar detectives.
    https://www.bol.com/nl/f/er-is-speciale-plek-in-hel-voor-vrouwen-die-elkaar-niet-helpen/36461611/
  10. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Laat ik het zo zeggen: ik er genoeg over heb gelezen. Heb ik een kant-en-klare oplossing? Nee. Ik weet wel wat mogelijkerwijs invloed kan hebben. Anne Marie Slaughter is degene die nog het meest concreet -hoewel wel heel Amerikaans maar wel wetenschappelijk onderbouwd- het volgende adviseert:

‘Slaughter urges a focus on the value of work being done, not on the traditional gender roles. She states that western notions of masculinity should be challenged before women imprison men to the crippling gender roles women have been fighting to escape from.

Slaughter believes that men and women **must acknowledge** the damaging social system in place hindering their ability to make money while simultaneously caring for their families. When this system is realized they must work together to push the boundaries of traditional gender roles and create an impactful, positive change.

Ultimately, Slaughter calls for a change in the workplace policies which affect both men and women. She argues that that embracing a parental role, instead of a gendered one is crucial for the success of future families. One step toward gender equity that it advocates is empowering men to re-envision their lives and embrace the roles of engaged fathers, sons and caregivers.’

En de conclusie Tara Mohr mag er ook zijn:

‘The conversation about workplace inequality is typically about external barriers to women. This includes legislation, formal policies, pay disparities, lack of legal protections, and the denial of women’s basic rights. But what Mohr is suggesting is that even though the playing field is not completely even, women can advance more by focusing on the internal barriers. The internalized oppression that women experience is a result of years of external oppression. Mohr suggests that it has also shaped how we think of ourselves and what we see as possible for our lives and work. The core practices and ideas in Playing Big all come from this basic idea.’

En het is de ‘Inner Critic’ (in het Nederlands vertaald als Innerlijke rechter, maar ik vind dit niet ok), die bij veel vrouwen het meest ‘Evil’ zijn. Deze ‘Inner Critic’ wordt gevoed door onze omgeving.

Ik zie het al bij mijn dochter. Zij kan briljant goed tekenen, maar zal dit niet snel van haarzelf zeggen. Mijn zoon vindt zichzelf bijna altijd geweldig, maakt niet uit wat hij doet. En daar ligt de crux. Mijn opdracht is om -zoals Trevor Noah in zijn laatste boek  de ‘Black Tax’ omschrijft- mijn dochter de ‘Inner Critic Tax’ niet mee te geven. Dat is mijn doel, mijn missie.

Zomertijd

6:55: ik word wakker.

7:04: iedereen slaapt, ik maak koffie. Ben er bijna.

7:16: de rest slaapt nog steeds.

7.31: ik heb alle tassen ingepakt en staan bij de deur.

7:36: nog steeds alles in coma.

7:41: maakt de Husband wakker.

7:43: probeert de oudste subtiel te wijzen op het feit dat hij naar school moet.

7:46: de dochter zit aan tafel. Met dezelfde kleren als gisteren. Voor haar is dat wel een dingetje.

8:17: alles gevoerd, tandengepoetst, haren gedaan.

8.31: school.

ZOMERTIJD IS STOM